Thailandgek Twitter
Wie is er online?
Er zijn in totaal 6 gebruikers online :: 0 Geregistreerd, 0 verborgen en 6 gasten

Geen

Het hoogste aantal gelijktijdige online gebruikers is 66. Dit aantal is bereikt op vr 5 mei 2017 - 21:11.
Hotels bij Agoda!

Hotels bij Agoda!
Direct Bevestigd.
Boek Pattaya Hotels
bij Agoda!

Auteursrechten

Creative Commons-Licentie

© 2017 Thailandgek.com

Rechten voorbehouden


Handelen en afdingen in Thailand | Thailand Gek Club

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Handelen en afdingen in Thailand | Thailand Gek Club

Bericht van Else Geraats op di 30 jul 2013 - 23:04

Vroeger speelde het Thaise leven zich grotendeels af aan de oevers van en op de rivieren en klongs van het land.  De meeste bewoners woonden in woonbootjes of in houten huisjes in de directe nabijheid van het water.

Zelfs in Bangkok begon men pas in 1864 met de wegenbouw, toen de "New Road" of Thanon Charoen Krung ("de straat in de welvarende stad") werd aangelegd. Voor die tijd waren er slechts moeilijk begaanbare voetpaden, die tijdens de moesson in modderwegen en moerassige paadjes veranderden. Doordat ze aan het water leefden, waren de Thai door en door "amfibisch", dat wil zeggen, dat ze zich op het water even goed konden voortbewegen als op het land en misschien nog wel beter. Kinderen die nauwelijks oud genoeg waren om rechtop te kunnen staan en die net leerden lopen, wisten al hoe ze met een boot en een peddel moesten omgaan. Als ze eenmaal volwassen waren, bewogen ze zich met fantastische zelfverzekerdheid over het water en reizigers uit het westen hadden daarvoor steeds weer groot respect.

Geen wonder dus dat ook de markten zich vooral op het water afspeelden. Vrouwen roeiden in hun houten sampan de klongs af, prezen hun waren aan en stopten daar, waar iemand iets wenste te kopen of daar waar een vaste klant wachtte. Ze werden vaak vergezeld door hun dochtertjes, die de markthandel zo met de paplepel ingegeven kregen. De verkoop vanaf het water was iets heel vanzelfsprekends, dat bewijst ook een oud Thais spreekwoord: "Roei toch door", luidt het, "en verkoop op de markt voordat de stengels van je lotus verwelken".  Met andere woorden: "Treuzel niet, pak aan!" Tegenwoordig roeien nog slechts enkele handelaarsters naar de markt, de meeste prefereren nu de bus.

De beroemde "drijvende markten" (Talaat Naam ("Watermarkt"), een marktachtige opeenhopingen van bootjes met roeiende marktvrouwen, die een bont assortiment vanuit hun vaartuigen te koop aanbieden, komen nog maar zelden voor.  De bekendste "drijvende markt" is die van Damnoen Saduak, circa 100 km ten zuidwesten van Bangkok. De naam Damnoen Saduak betekent overigens zoveel als "de goede verkeerswegen", een bewijs dat men de voorkeur gaf aan transport over water boven dat over land.

Thailand goedkoopste dumpwinkel van Azië

Via de veel lastiger landweg zouden de marktvrouwen de marktplaats waarschijnlijk nooit op tijd hebben bereikt en hun lotusstengels - zie bovenstaand spreekwoord - zouden al lang ver- welkt geweest zijn en daardoor onverkoopbaar zijn geworden. De hedendaagse toerist zal wel geen inkopen meer doen op "drijvende markten". Hij doet dat langs de straat, op de markt, in de (gewone) winkel of in de hypermoderne winkelpaleizen, die Bangkok in overvloed heeft. Speciaal Bangkok lijkt een unieke markt, een uniek warenhuis te zijn, waar werkelijk alles te koop is. Sedert enige tijd draagt de stad de wat ironische bijnaam "The Bargain Basement of Asia"; zoiets als "De goedkoopste snuffel winkel van Azië met speciale aanbiedingen" of - cynischer vertaald - "De goedkoopste dumpwinkel van Azië". Natuurlijk zijn er dumpartikelen te krijgen, maar het overgrote deel van de in Thailand vervaardigde produkten is van hoge kwaliteit.

Poging tot oplichting

De aankoop van een bepaald artikel gaat vaak gepaard met een bijna eindeloos ritueel: het afdingen.
Bij kraampjes op straat, op markten en (in minder mate) in winkels zijn de prijzen flexibel, onderhandelen kan aanzienlijke besparingen opleveren. In de department stores, de winkeltempels naar westers voorbeeld, is dit ritueel echter ten offer gevallen aan de tijdgeest: er zijn vaste prijzen. Reizigers die voor het eerst met het afdingen te maken krijgen, staan in de meeste gevallen min of meer perplex. Velen zullen het zelfs een "poging tot oplichting" vinden, dat bij het begin een veel hogere prijs wordt genoemd.
Maar zo somber moet men er niet tegen aankijken. Afdingen is een communicatiemiddel en het kan zelfs leuk zijn, als men tenminste niet al te hardnekkig volhoudt. De westerling heeft dikwijls de neiging het als een zaak van leven of dood te beschouwen, waarbij of hij de handelaar of de laatste hem het vel over de oren haalt. Bij de onderhandelingen is, net als bij alle zakelijke contacten tussen mensen, een "koel hart" (jai-yen) en een flinke dosis humor aanbevelenswaardig. Als de prijs die door de handelaar wordt genoemd, veel en veel te hoog is, moet men daarop met vrolijk gelach reageren en niet met verwensingen of een gebalde vuist.

Afdingen in Thailand  een gezelschapsspel.

In Thailand is niets definitief, alles heeft een open einde, ook de prijs. Het afdingen moet dus meer worden gezien als een gezelschapsspel. Of in het ergste geval als een ritueel, waaraan men zich moet houden. Tenslotte is het onderhandelen in principe "oorspronkelijker" dan het stelsel met vaste prijzen. Het is nog een overblijfsel uit de tijd, dat er geen geld bestond, toen een varken werd geruild tegen een kar met meloenen, een kip tegen een handvol gedroogde vis. Bij de oorspronkelijke ruilhandel, zoals die in alle culturen normaal was, voordat het geld werd uitgevonden, was de werkelijke "prijs" logischerwijze open: de "prijs" van een produkt kon in verschillende "valuta" worden betaald in varkens, kippen, trossen bananen, gemberwortels, betelbladeren, schepels rijst, wat ook maar werd aangeboden.

Pingelen

Het Aziatische "pingelen" van tegenwoordig is een overblijfsel uit die tijden. Bij de eerste vraagprijs die de handelaar noemt, spelen diverse factoren een rol. Ten eerste zijn eigen "gewetenloosheid", die het hem mogelijk maakt een meer of minder hoge prijs te verlangen. Die wordt echter binnen bepaalde grenzen gehouden door de concurrentie, want als de vraag- prijs al te hoog is, bewerkstelligt de handelaar alleen maar, dat de poten- tiële klant zonder poging te onderhandelen, naar de kraam van de buurman loopt. Daar komt het prijsniveau van die dag bij, dat inderdaad van dag tot dag (vooral bij levensmiddelen) kan verschillen. En ten slotte is er natuurlijk de taxatie van de klant. Als de handelaar hem voor "dom" of "onervaren" houdt, zal hij de prijs omhoog laten schieten. Tot deze categorie behoren helaas de meeste toeristen.

Redelijke prijs

Wie op iets wijst en dan in zijn beste schoolengels vraagt wat dat eigenlijk is en wat de prijs is, kan er zeker van zijn dat er een hoge prijs wordt genoemd. Daar kan het slachtoffer natuurlijk niets aan doen, want iedereen is een keer voor de eerste maal in een bepaald land. Om te voorkomen als financieel offerlam geslacht te worden, moet men proberen zo zelfbewust mogelijk te onderhandelen. Volgens de methode: Welnu, let goed op, ik ben hier bekend, noem mij eens een redelijke prijs!   Daarbij komt heel wat toneeltalent om de hoek kijken, speciaal als men juist een dag eerder in het land is aangekomen.  Het is echter het proberen waard. Thais onderhandelen in vele gevallen helemaal niet, een feit dat wellicht verrassend is.   Daar zijn twee redenen voor. In de eerste plaats noemen de marktkooplui de Thai dikwijls de "reële" prijs, omdat de klant die toch wel kent. Een hogere prijs is er bij hen dus niet te halen. In de tweede plaats willen de Thai niet de kans lopen hun "gezicht" te verliezen. Wie teveel onderhandelt, geeft de indruk dat hij het geld bitter nodig heeft en geen enkele Thai wil de indruk geven, dat hij niet in staat zou zijn te betalen. Vele Thai betalen ook de hoogste prijzen zonder een spier te vertrekken, hoewel ze weten, dat ze het slachtoffer zijn van een woekeraar. Het geldelijke verlies accepteert hij berustend. Het is dus niet verbazingwekkend, dat verbeten sjacherende buitenlanders niet bepaald worden bewonderd, maar voor "gierigaards" worden versleten.

Hoever de buitenlander nu moet gaan om de vraagprijs naar beneden te krijgen, is - jammer, jammer - niet in het algemeen te beantwoorden. De overwegingen van een handelaar zijn moeilijk te peilen, er zijn welwillende figuren die onmiddellijk een lage prijs noemen en andere, die meer weghebben van commerciële Dracula's. Tussen deze uitersten komen tal van nuances voor. Kleine aankopen zal een buitenlander enkele malen moeten herhalen voor hij enigszins op de hoogte is van het prijspeil. Bij grote aankopen moet men zich eerst goed oriënteren en niet de eerste de beste aanbieding accepteren. Eigenlijk iets, wat men thuis ook doet.  Lest best: bij het afdingen mag men één ding nooit uit het oog verliezen: ook de handelaar heeft een "gezicht", dat hij niet mag verliezen.

Als hij een (laag) bod van een klant heeft afgewezen, dan moet deze er niet aan blijven vasthouden. Ook niet als de handelaar bij die lage prijs nog steeds een behoorlijke winst opstrijkt. Handelaren die één keer "nee" hebben gezegd, veranderen maar zelden van mening, dat eist zijn gevoel van eigen- waarde. In Thailand zal dus nooit gebeuren wat in andere Aziatische landen wel is te zien: beide partijen gaan uiteen, omdat ze het niet eens kunnen worden, de handelaar roept dan de klant snel terug en gaat alsnog in op diens bod. In landen als India en Nepal wordt echter op die manier nog menige transactie gesloten. Maar niet in Thailand, daarvoor is de meerderheid van de kooplui te trots. Ook als ze de winst, hoe klein ook, door hun vingers zien glippen.

Thaise Taallessen

Voor we nu naar de markt gaan, nog enkele taallessen. De vraag "Kan het niet wat goedkoper?" luidt in het Thai "Lot noy dai mai?": Als u naar de prijs van een bepaald artikel vraagt, zeggen de kooplui zelf al vaak: 50 baht - Lot dai!, "50 baht - maar er kan nog wel wat van af!" Dat is natuurlijk een hoopvol begin en ten slotte krijgt u het artikel misschien 10 of 20 baht goedkoper. Die 50 baht zijn dus het uitgangspunt bij de transactie, de koopman wil echter onderhandelen en niet meteen bakzeil halen, hij verwacht wat commerciële touwtrekkerij. Dat is hij aan zichzelf en aan zijn "gezicht" verplicht.
avatar
Else Geraats

Aantal berichten : 457
Registratiedatum : 28-07-13
Woonplaats : Jomtien

http://feeds.feedburner.com/NewThai

Terug naar boven Go down

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven


 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum